"BUCZACCY" - STRONA GŁÓWNA PORTALU

buczaccy.pl

HISTORIA RODZINY BUCZACKICH

herbu Abdank

Kolebka dynastii Buczackich

Buczacz, widok na miasto od strony ruin zamku.
Miasto było kolebką dynastii Buczackich, synów Michała Awdańca : potomków Michała Mużyły, potomków Michała oraz potomków Teodoryka Buczackiego Jazłowieckiego .

***

Protoplasta Buczackich herbu Abdank Michał Awdaniec (zm. po 7 listopada 1394), dostojnik dworu króla Władysława Jagiełły, otrzymał Buczacz od księcia Władysława Opolczyka z Piastów.

Za wierną służbę na polach bitew, a także umacnianie, ufortyfikowanie obronnych zamków na Podolu, oraz znaczącą rolę, jaką odegrał w zawarciu pokoju wieczystego z Tatarami, otrzymywał od króla Michał Awdaniec wielkie posiadłości nad Morzem Czarnym w pobliżu Czarnogrodu (Akermana) i Oczakowa.

Od małżeństwa z Małgorzatą z Kołów herbu Junosza miał trzech synów:

Michała Buczackiego z Podhajec,

Michała Mużyło Buczackiego,

Teodoryka Buczackiego Jazłowieckiego

Jazłowiec, widok na miasto od strony zamku, 1900 r.

Jazłowiec, widok na miasto od strony zamku, 1900 r.
Po śmierci Teodoryka Buczackiego Jazłowieckiiego miasto przeszło na własność jego syna Michała Jazłowieckiiego.

***

Teodoryk Buczacki Jazłowiecki ( ur ok 1380, zm. 1456)

W roku od króla Władysław II Jagiełło przez naleganie wielkiego księcia litewskiego Witolda Kiejstutowicza otrzymał Jazłowiec.
Był mężem Katarzyny z Martynowa, z Monasterzysk, Jazłowca.

Miał trzech synów:

Bartosza Buczackiego - starostę kamienieckiego,

Michała Jazłowieckiego - starostę kamienieckiego,

Jana Monasterskiego - dziedzic m.in. Monasterzysk

oraz córki:

Annę,

Elżbietę, żonę kolejno Stanisława Chodorowskiego, Jerzego Handy i Jana Masłowskiego

Małgorzatę

Gniazdo rodowe Jazłowieckich, Monasterskich i Buczackich

Jazłowiec, klasztor i ruiny zamku.
Gniazdo rodowe Michała Jazłowieckiego, Jana Monasterskiego i Bartosza Buczackiego

***

Bartosz Buczacki Jazłowiecki herbu Abdank (ur ok 1410, zm. 2 sierpnia 1457) .

Po śmierci ojca w 1456 r. Bartosz z Buczacza sprzedał swoją wieś Chmielowa i przesiedlił się dalej na południe Podolu wzdłuż rzeki Dniestr.

Bartosz był starszym synem Teodoryka Buczackiego który miał na południu obszerne terytoria nad Morzem Czarnym

od zamku Karawul nad Dniestrem, przez Czarnogród z zamkiem (Akerman) nad Limanem Dniestru aż po Chadźibej ( dzisiejsza Odessa ).

Port Królestwa Polskiego nad Morzem Czarnym

Czarnigród od czasów Michała Awdańca aż do śmierci Bartosza Buczackiego faktycznie był portem Królestwa Polskiego nad Morzem Czarnym.
Miasto założone przez starożytnych greków nad Limanem Dniestru (Tiras) w różne czasy nazywało się Akkerman, Cetatea Alba, Białogród nad Dniestrem.

***

Niestety 2 sierpnia 1457 Bartosz Buczacki Jazłowiecki zginął wraz z podkomorzym podolskim Janem Łaszczem w bitwie z Tatarami.

Potomkowie Bartosza odziediczyly nazwisko Buczackich,

potomkowie Michała przyjęli nazwisko Jazłowieckich - po miejscu urodzenia,

natomiast potomkowie Jana przyjęli nazwisko Monasterskich - miasto Monasterzyska należało do Katarzyny, żony Teodoryka.

Siedziba Monasterskich Buczackich

Monasterzyska, budynek byłego kościółu Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.

***

Młodsi braci Bartosza Michał Jazłowiecki (zm. 1511) i Jan Monasterski do lat 1500-ch wspierali rodzinę wdowy po Bartoszu oraz swoją siostrę Elżbietę, wdowę Stanisława Chodorowskiego.

Dawna polska twierdza w Kamieńcu Podolskim

Stary Zamek w Kamieńcu Podolskim.

Kamieniec Podolski przez trzysta lat skutecznie osłaniał południowo-wschodnie rubieże Rzeczypospolitej.

***

Po śmierci Teodoryka i Bartosza Buczackich w Kamieńcu na Podolu rządzili ich krewni - Jazłowieccy i potomkowie Katarzyny Buczackiej Tworowscy, którzy przyjęli nazwiska Tworowskich z Buczacza lub Tworowskich herbu Pilawa.

Do końca XVIII wieku Kamieniec był stolicą Podolu w której rządzili potomkowie Michała Awdańca.

Od XV wieku aż do rozbiorów, Kamieniec był siedzibą sądów szlacheckich: ziemskiego i grodzkiego.

Katedra w Kamieńcu Podolskim, minaret

Figura MB Niepokalanej na minarecie przy katedrze św. Apostołów Piotra i Pawła na tle Kamieńca na Podolu.

***

Przed 2002 rokiem diecezja kamieniecka obejmowała 10 obwodów, w tym obwód chmielnicki, obwód winnicki, obwód odeski, obwód mikołajowski, obwód chersoński oraz Republikę Krym.

Po 1994 roku ilość wierzących zaczęła szybko zwiększać się i powstała potrzeba w nowej diecezji.

4 maja 2002 przez papieża Jana Pawła II została erygowana nowa diecezja Odesko-Symferopolska z biskupem w Odessie.

Kamieniec Podolski. Polski Ratusz na Placu Polskim

Kamieniec Podolski. „Polski Ratusz” na Placu Polskim.

***

Kazimierz Buczacki, praprawnuk Bartosza Buczackiego z Jazłowca w latach 1690-ch zamieszkał w mieście powiatowym Uszyca (dzisiejsza wieś Stara Uszyca) nad ujściem rzeki Uszyca do Dniestru, 40 km na południowy wschód od Kamieńca Podolskiego.

Był ojcem Jana Buczackiego.

Rodowód urodzonych Buczackich, drzewo genealogiczne

Jan Buczacki w 1750 roku poślubił Zuzannę Jeleniewską.

Z tego małżeństwa Jan miał czterech synów:

Eliasza, Grzegorza, Jana i Aleksandra.

***

Aleksander Buczacki, syn Jana

Miał trzech synów:

Stefana, Jana i Bazylego Buczackich

Urodzone Buczaccy w pierwszej Części Księgi Szlachectwa

Bazyli Buczacki, syn Aleksandra, ojciec dużej rodziny, wychował sześcioro synów - Jerzego, Gabriela, Antoniego, Jana, Tryfona i Teodora Buczackich.

W roku 1802 była sporządzona Genealogia i Dowody o Szlachectwie Buczackich.

21 lutego 1817 roku Ród Urodzonych Buczackich został wniesiony do

pierwszej Części Xięgi Szlachectwa.

Kamieniec Podolski. Notatka do genealogii urodzonych Buczackich

Teodor Buczacki, syn Bazylego w 30-ch latach XIX wieku mieszkał razem z żoną Magdą we wsi Woronowice, gdzie byli czynszownikami (wiecznymi arendarzami ziemi).

W 1845 roku zgodnie z Dekretem Departamentu Heroldii Senatu Rządzącego Teodor Buczacki wraz z synami Janem, Grzegorzem i Pawłem został uznany w stanu szlacheckim i wpisany w VI część Szlacheckiej Księgi Genealogicznej.

***

Jan Buczacki, syn Teodora Buczackiego zamieszkał na Besarabii na byłych ziemiach Bartosza Buczackiego.

Był ojcem Jana Buczackiego.

***

Jan, syn Jana Buczackiego urodził się w 1871 roku w guberni Besarabskiej.

W 1918 roku przesiedlił się do powiatu Bałtskiego gubiernii Podolskiej do swych krewnych.

We wsi Czarna oprócz ziemi posiadali także młyn wodny i olejarnię.

W roku 1928 Jan Buczacki był zesłany do Syberii razem ze swoją żoną, synem Anatolim oraz córkami Lidią i Nadzieją.

Janowi Buczackiemu na wygnaniu udało się przekupić strażników łagra i porwać z internatu swoich dzieci.

Po ucieczce cała rodzina przyjechała do Odessy i ukryła się u swoich krewnych.

W 1948 roku Jan doczekał się swego wnuka Sergiusza.

Zmarł Jan Buczacki w 1950 roku w Odessie.

***

Anatoli, syn Jana Buczackiego urodził się 11 stycznia 1920 roku w Czarnej / Czorna powiatu Bałtskiego gubiernii Podolskiej.

Po ucieczce rodziny Jana Buczackiego z Syberii, Anatoli zamieszkał z rodzicami w Odessie.

W latach 1941-1945 walczył z rumuńskimi i niemieckimi faszystami na Morzu Czarnym.

Dwa razy był ranny, miał trzy nagrody. Za zasługi na wojnie był rehabilitowany w prawach.

Ożenił się z Nadzieżdą z Wielkodolińskiego (Dolina Wielka) rodzina której była przesiedlona do Odessy po represjach 1938 r.

Zmarł w 1988 roku w Odessie.

Odessa na miejscu byłego portu Chadźibej na południowe granicy Polski

Odessa, pomnik założycieli miasta.

W XIX wieku odeskie gazety i czasopisma były drukowane w językach rosyjskim, francuskim i polskim.

***

Sergej (Sergiusz) Buczacki z Odessy, syn Anatila Buczackiego urodził się 11 stycznia 1948 roku w Odessie.

Jak i wszyscy Buczaccy miał zdolności artystyczne i w 1957 r. był przyjęty na studia do Odeskiej Szkoły plastycznej.

W 1972 został absolwentem Odeskiej Państwowej Akademii Budownictwa i Architektury.

Zajmował posadę Głównego Architekta Projektów w Państwowym Instytucie Projektowania Miast.

Wraz z żoną Niną Buczacką projektował domy mieszkalne i budynki użyteczności publicznej w Odessie i w całym regionie.

W Białogrodzie nad Dniestrem (Akerman) na południu miasta zaprojektował duże osiedla z perspektywą rozwoju do 2050 roku.

Więc rozbudowa miasta wg projektu Sergiusza Buczackiego trwa dalej.

Od 1988 roku Sergiusz i Nina Buczaccy pracują tylko jako artyści.

Malarstwo, rzeźba, architektura małych form - to jest zakres w którym tworzy rodzina Buczackich dzisiaj.

W 1995 roku Buczaccy mieszkały we Wrocławiu a od 1998 mieszkają we własnym domu w Jeszkowicach pod Wrocławiem.

W roku 1972 ożenił się z Niną, córką Jerzego Piotrowskiego, dyrektora Państwowego Banku we Lwowie.

***

Natalia Buczacka, córka Niny i Sergiusza Buczackich urodziła się 1 grudnia 1972 roku w Odessie.

W 1992 roku skończyła Szkołę Artystyczną im. M.B. Grekowa w Odessie.

W roku 1998 została absolwentką Narodowej Akademii Sztuki we Lwowie, gdzie otrzymała Dyplom z wyróżnieniem.

Od 1998 roku mieszka we Wrocławiu.

Jako artystka wykonała liczne rzeźby własnego autorstwa.

4 lipca 2005 roku urodziła syna Juliana Teodora.

Ostrów Tumski – miejsce ekspozycji wielu dzieł artystów Buczackich

Wrocław, Ostrów Tumski, gdzie mieszkali Buczaccy w latach 1995-96.
Tam w Sali Gotyckiej nad wejściem znajduje się wmurowana tablica z wyrzeźbioną Łękawicą – godłem herbu Abdank.

***

We Wrocławiu Buczaccy pracują w dziedzinie malarstwa i rzeźby dla instytucji publicznych i kościelnych oraz osób prywatnych.

Twórczy dorobek artystów Buczackich za ostatnie 30 lat jest przedstawiony na portale internetowym buczaccy.pl